Jak wskazuje nazwa roślina ta wywodzi się z Półwyspu Apenińskiego, występuje też w Południowej Europie, we Włoszech i Bułgarii.

Czysto niebieskie, gwiazdkowate kwiaty, o średnicy 4 cm, są zbudowane z l2-16 wąskich działek i od spodu owłosione. Ukazują się w połowie kwietnia i w maju. Pędy kwiatowe osiągają 15-20cm wysokości. W uprawie znajdują się odmiany o kwiatach różowych i białych, a także pełnych. Liście zawilca apenińskiego są nieco większe niż liście naszego rodzimego zawilca gajowego. W kilka tygodni po kwitnieniu liście te zamierają i po roślinie zostaje puste miejsce.

Zawilec apeniński może rosnąć w miejscach słonecznych, półcienistych, ,a nawet cienistych, na glebie niezbyt ciężkiej, najlepiej piaszczystej o dużej zawartości próchnicy, wilgotnej.

Bulwy korzeniowe sadzi się do gruntu jesienią, po kilka, na głębokość 5 cm. Zawilce długo mogą rosnąć na tym samym miejscu, a nie niepokojone przekopywaniem gruntu rozrastają się w grupy zajmujące powierzchnię nawet do l m2. Rośliny zbyt zagęszczone trzeba przerzedzić. Wykonuje się to w drugiej połowie czerwca. Wykopane bulwy korzeniowe przechowuje się do czasu sadzenia jesienią w suchym, pomieszczeniu.

Zawilec, apeniński dobrze prezentuje się między niezbyt ekspansywnymi bylinami o ładnych liściach, jak np. epimedium czy przylaszczka. Doskonale rośnie też na obrzeżach koron drzew czy krzewów. Nadaje się do pędzenia; kwitnie wtedy w lutym, marcu. Trzy, cztery bulwiaste korzenie sadzi się do doniczek o średnicy 12 cm. i postępuje z nimi tak, jak przy pędzeniu krokusów. Ścięte kwiaty zawilca ładnie wyglądają w niewielkim wazoniku.


Źródło: Mało znane ozdobne rosliny cebulowe i bulwiaste. autor. Dr Maria Piskornik wyd. PWRiL warszawa 1986

Opracował: Foxtrot