Roślina ta w stanie naturalnym występuje w Ameryce Północnej. Kwitnie w kwietniu, maju. Kwiaty, zebrane w grona, mają barwę białą, niebieską, fioletową lub żółtą i osadzone są na sztywnych pędach wysokości około 90cm. Kwiaty te mają kształt gwiazdkowaty i rozwijają się stopniowo od dołu ku górze. Lancetowate liście szybko zasychają po okresie kwitnienia.
W warunkach naturalnych kamasja rośnie na łąkach, które na wiosnę są dosyć wilgotne. Posadzona w miejscu suchym musi być o tej porze roku obficie podlewana. W lecie natomiast, a więc w okresie spoczynku, wilgoć jest niepożądana. Rośliny wymagają gleby przepuszczalnej, ale żyznej. Rosną dobrze w miejscach słonecznych; choć znoszą też lekkie zacienienie.

Cebule trzeba sadzić do gruntu późnym latem, najlepiej od końca sierpnia do połowy września, nie później jednak niż w październiku. Przed zimą muszą się dostatecznie ukorzenić, co jest warunkiem dobrego przezimowania. Zimują pod grubą warstwą okrycia, które należy wcześnie zdjąć na wiosnę, ponieważ kamasja dość wcześnie wypuszcza pędy. W razie spodziewanych przymrozków, młode pędy trzeba okryć kołpakami, np. z gazety. Kamasja prawidłowo pielęgnowana może na jednym miejscu rosnąć wiele lat. Roślin przybywa wtedy zarówno na skutek wytwarzania się cebul przybyszowych, jak i z samosiewu. Nadmiernie zagęszczone skupiska trzeba przerzedzić. Robi się to po zupełnym zaschnięciu liści, od końca czerwca do połowy lipca. Cebule, o średnicy 5 cm i wysokości 3,5 cm, są osłonięte suchą łuską, a więc dobrze przechowują się w pomieszczeniu o temperaturze pokojowej.
Kamasja nadaje się do sadzenia w grupach na trawnikach lub wśród wolno rosnących bylin, które przykryją puste miejsca po jej kwitnieniu, jak np. pięciornik, szałwia wspaniała czy astilbe.


Opracowanie:Foxtrot i Zoe