encyklopedia roślin
Encyklopedia roślin to część serwisu Multiflora.
To swoisty atlas roślin, miejsce w którym opisujemy wybrane rośliny,
koncentrując się przede wszystkim na wymaganiach uprawowych.
Multiflora

Nawigacja:
- Wybierz kategorię roślin: Wyszukaj roślinę po nazwie: -
- Kwiaty rabatowe
- Rośliny na skalniaki
- Krzewy ozdobne
- Rośliny doniczkowe i tarasowe
- Storczyki
- Hoya
- Ogólniejsze zagadnienia uprawowe
- Kwiaty cebulowe
Encyklopedia roślin alfabetycznie:
A : B : C : D : E : F : G : H : I : J : K : L : M : N : O : P : R : S : T : U : W : X : Y : Z



Zobacz opis:

Tawuła
(Spiraea spp. )



Uwagi:
Tawuły należą u nas do podstawowych krzewów ozdobnych, odznaczają się bowiem obfitym kwitnieniem, a przy tym wytrzymałością na mróz i małymi wymaganiami glebowymi. Spośród tawuł najbardziej rozpowszechnione są mieszańce kwitnące wiosną (zwykle biało), ale warto również zapoznać się z tawułami późnymi, gdyż urozmaicają ogród barwami wówczas, gdy kwitnie niewiele krzewów.

Tawuła wczesna - Spiraea x arguta.Jest to najpopularniejsza tawuła, sadzona masowo (razem z następnym gatunkiem) w parkach, na zieleńcach i w ogrodach przy domach. Wyrasta do wysokości 2 m, gałązki ma cienkie, łukowato zwisające. Liście są drobne, eliptyczne, jasnozielone, co podkreśla lekkość pokroju krzewu. W połowie maja obsypana jest drobnymi, białymi kwiatami tak obficie, że wygląda jak pokryta śniegiem.

Tawuła van Houtte'a - Spiraea x vanhouttei.Jest podobna do poprzedniej, lecz obficiej rozgałęziona i silniej rosnąca. Liście ma nieco większe, 3-klapowe, ciemniejsze, w jesieni przybierające barwę pomarańczową. Kwitnie podobnie, ale jeszcze obficiej i później - od końca maja do połowy czerwca. Kwiaty są nieco większe i zebrane w małe baldachogrona. Zwykle zakwita już w następnym roku po posadzeniu. Obie wymienione tawuły zasługują na zalecenie do każdego ogrodu, zwłaszcza w mieście. Można je posadzić przy ścianie domu, na trawniku, a jeszcze lepiej rzędem wzdłuż ogrodzenia, aby tworzyły szpaler; sadzi się je wówczas co 1 m. Wymagają dużo światła, ale można je sadzić też w miejscach lekko zacienionych. W naszym klimacie raczej nie przemarzają (tawuła wczesna jest nieco wrażliwsza). Dobrze rosną nawet na lekkich, średnio żyznych glebach i znoszą przejściowe susze. Nie wymagają częstego nawożenia, podlewania ani zabezpieczenia na zimę. Konieczne jest natomiast umiejętne cięcie. Ponieważ rozrastają się szeroko, a przy tym dużo gałęzi zasycha, szpecąc krzewy, trzeba je starannie prześwietlać co 2 lata w końcu zimy i skracać zbyt długie pędy. Trzeba to jednak robić z umiarem, aby nie zepsuć ich ładnego naturalnego pokroju. Przycina się pędy dopiero po przekwitnieniu, skracając je o jedną trzecią długości.

Tawuła japońska - Spiraea japonica(nipponica).est to mały krzew, wysokości do l m, wyraźnie różniący się od poprzednich. Pędy ma wzniesione, a liście dość duże (około 7 cm długości), jajowate, nieco zaostrzone. Kwiaty są drobne, barwy różowej i karminowej w różnych odcieniach, zebrane w dość duże, płaskie baldachogrona. Kwitnie w lipcu i w sierpniu. Ważnym walorem dekoracyjnym tej tawuły jest jesienne zabarwienie liści - ciemnoczerwone i pomarańczowe. Szczególnie efektowna pod tym względem jest odmiana 'Macrophylla'. Tawułę japońską można sadzić niewielkimi grupami lub tworzyć z niej niskie szpalery wzdłuż drogi albo ogrodzenia. Ze względu na niewielkie rozmiary można ją sadzić co 0,5 m. Na mróz jest dość wytrzymała, wymagania glebowe ma niewielkie, dobrze też znosi niekorzystne warunki środowiska miejskiego (na terenach zadymionych jednak sadze szpecą kwiaty).

Tawuła wierzbolistna - Spiraea salicifolia.Jeszcze mniej przypomina znane wiosenne tawuły. Wyrasta do 1,5 m. Pędy ma sztywne, mało rozgałęzione i wzniesione, a liście podobne do liści wierzby (stąd nazwa). Na szczytach pędów osadzone są długie, gęste, stożkowate kwiatostany. Kwiaty drobne, zwykle różowolila lub karminowe, mają bardzo długie pręciki, dzięki którym kwiatostany wyglądają jak wielkie, puszyste bazie. Tawuła wierzbolistna kwitnie w lipcu. Zastosowanie tego gatunku jest takie samo jak tawuły japońskiej. Jeszcze lepiej nadaje się na szpalery przy ogrodzeniach, gdyż wydaje mnóstwo odrośli z podziemnych rozłogów. W związku z tym nie nadaje się jednak do małych ogrodów. Sadzi się ją co 1-2 m. Nieźle rośnie w miejscach zacienionych. Jest przydatna do ogrodów zakładanych na zniszczonych terenach (hałdy itp.).

Tawuła drobna, czyli tawuła Bumalda - Spiraea x Bumalda. Jest to jedna z najniższych tawuł, rzadko bowiem osiąga l m. Pędy ma sztywne, wzniesione, liście dość duże, jajowate, wydłużone, o brzegach ostro piłkowanych. Kwiaty, nieco większe niż u innych tawuł, zebrane są w luźne wiechy o nieregularnym kształcie. Kwitnie przez lipiec i sierpień, czasem nawet do września. U nas najczęściej uprawiana jest stara odmiana 'Anthony Waterer', odznaczająca się brązowymi pędami i czerwonawą barwą młodych liści. Kwiaty ma karminowoczerwone. Ładna jest też odmiana pruhonicka, podobna do poprzedniej, lecz o kwiatach jasnoróżowych, jeszcze słabiej rosnąca. Tawułę drobną można stosować tak jak poprzednie gatunki, a ponadto wykorzystać jako uzupełnienie rabaty bylinowej (sadzić z tyłu rabaty). Wymaga ona gleby dobrze uprawionej, nawożonej i dość wilgotnej oraz stanowiska nasłonecznionego.

Tawuła białokwiatowa - Spiraea albiflora.Należy również do najmniejszych tawuł. Tworzy gęste, rozgałęzione i obficie ulistnione krzewy wysokości około 0,5 m. Liście ma dość duże, przypominające liście przydrożnej wierzby. Kwiaty białe, drobne, z długimi pręcikami, zebrane są w dość gęste, puszyste kwiatostany. Istnieją też odmiany o kwiatach różowych i karminowych. Kwitną w końcu lipca. Ta miniaturowa tawuła jest doskonała dla małych ogrodów. Można z niej tworzyć niskie nie cięte żywopłoty, dzielące ogród na części o różnym przeznaczeniu, można też stosować w kompozycji z bylinami (np. na rabatach i w grupach), gdyż harmonizują z nimi charakterem i wielkością. Nie ma wygórowanych wymagań glebo­wych, znosi dobrze przeciętne mrozy. Cztery omówione tawuły kwitnące późnym latem przycina się jak krzewy I grupy, kwiaty ich bowiem osadzone są na pędach tegorocznych. Dzięki temu nawet przemarznięcie pędów nie pozbawia nas kwiatów, gdyż krzewy przycięte wczesną wiosną wydadzą nowe pędy i zakwitną we właściwej porze. Tawuła drobna wymaga nawet corocznego cięcia nisko nad powierzchnią gleby; silniej się wówczas rozrasta i obficiej kwitnie.


Opracowanie: Foxtrot i Zoe


2006 Multiflora.pl: Encyklopedia roślin - Kontakt: encyklopedia@multiflora.pl
inne strony w sieci:
biuro rachunkowe kielce tkaniny pościelowe czyściwa przemysłowe elastomery śruby kielce pasy napędowe botox kraków Nawadnianie

statystyka