|
Gleby lekkie i średnio zwięzłe piaszczysto-gliniaste, próchniczne, starannie uprawione, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym (pH 6,5–7,2). Gleba nie powinna zawierać nierozłożonych resztek organicznych; cebule szafirków sadzi się w drugim lub trzecim roku po oborniku, a nawozy zielone lub kompost dawano kilka miesięcy przed sadzeniem cebul.
Miejsce sadzenia musi być dobrze wyrównane, aby w zagłębieniach nie gromadziła się woda. Obfite opady jesienią i zimą mogą bowiem spowodować gnicie cebul.
Przed sadzeniem cebul można dać Polifoskę
Cebule szafirków sadzi się od połowy września do połowy października, przy czym późniejszy termin dotyczy szafirka armeńskiego.
Celowa jest 20-minutowa kąpiel cebul przeznaczonych do sadzenia w zawiesinie fungicydów (np. w mieszaninie środków Topsin M 70 WP — 0,5% i Captan 50 WP — 1%).
Głębokość sadzenia dostosowuje się do rodzaju gleby i wielkości cebul. Zasady mówiącej, że głębokość sadzenia powinna się równać trzykrotnej wysokości cebul, przestrzega się na glebach lekkich, natomiast na bardziej zwięzłych lepiej sadzić nieco płycej.
Do zbioru cebul przystępuje się zwykle w drugiej połowie czerwca, już po częściowym zaschnięciu liści. Wykopane cebule od razu umieszcza w skrzynkach z ażurowym dnem (z gęstej siatki). W temperaturze 23–24°C i przy dobrej wentylacji pomieszczenia cebule szybko się podsusza i po upływie 10–14 dni przystępuje się do czyszczenia oraz sortowania na podstawie ich obwodu. Temperatura przechowywania w lipcu i sierpniu powinna wynosić 20°C, a później, do czasu sadzenia w pole — już tylko 17°C.
|
