Bylina osiąga wielkość 80 do 150 cm. Z bulwiastych korzeni wyrastają sztywne wzniesione i ulistnione pędy. Liście ciemnozielone błyszczące dłoniastodzielne. Jej główną cechą wyróżniającą z otoczenia są pantofelkowate kwiaty zebrane w wysokie kwiatostany na końcu każdego pędu. Znana jest regionalna nazwa „Pantofelki Matki Boskiej” Dawniej spotykany tylko w kolorze ciemnoniebieskim. Obecnie kwiaty w zależności od gatunku i odmiany są, białe, różowe, fioletowe i jasnożółte. Istnieją odmiany o kwiatach dwukolorowych np. białoniebieski. Również okres kwitnienia tojadu zależy od gatunku i odmiany. Dobierając można utrzymać kwitnienie od czerwca (Aconitum septentrionale), przez lipiec i sierpień (Aconitum firmum zwany też tojadu mordownik)przez wrzesień i październik(Aconitum carmichaelii). Przy czym są to tylko przykłady, odmian w każdej grupie jest więcej. Jest to roślina zapylana wyłącznie przez trzmiele. Roślinę sadzimy najlepiej miejscach półcienistych, na glebach przepuszczalnych o pH lekko kwaśnym do wręcz zasadowego i dość wilgotna. Dobrze sprawdzi się pod drzewami, z tyłu rabat gdzie ocieniać go będą inne wysokie kwiaty, a także w pobliżu oczek wodnych. Rozmnażanie przez podział bulwiastego kłącza. W naszych warunkach przez wysiew nasion można rozmnażać tylko Tojadu lisi (Aconitum vulparia) ponieważ jest to nasza krajowa bylina i zdąży zawiązać i wykształcić nasiona. Pamiętać należy by wysiewać jesienią, bo nasiona wymagają przemrożenia. Jest to gatunek lepiej znoszący więcej słońca i suchszą glebę. UWAGA. WSZYSTKIE CZYNNOŚCI WYKONUJEMY W RĘKAWICACH GUMOWYCH. U OSÓB WRAŻLIWYCH ZRYWANIE KWIATÓW MOŻE WYWOŁAĆ OBJAWY SILNEGO PODRAŻNIENIA SKÓRY. MUSIMY Z NIEJ ZREZYGNOWAĆ, JEŚLI W OGRODZIE BĘDĄ DZIECI. ZJEDZENIE KILKU LISTKÓW MOŻE OKAZAĆ SIĘ ŚMIERTELNE.